Kapıkulu askerleri.

Kapıkulu, Osmanlı Devleti’nin sürekli ordusunu oluşturan
“”doğrudan padişaha bağlı olan””
yaya, atlı ve teknik sınıftan asker ocaklarına ve bu sisteme verilen addır.

Osman Gazi döneminde ülke küçüktü ve ordu, aşiret kuvvetlerinden oluşmaktaydı.
Belli dönemlerde Nefir-i am adı verilen seferberlik çağrısı yapılarak eli silah tutan aşiret kuvvetleri orduya çağrılırdı.
Orhan Gazi döneminde vezir Alâeddin Paşa ile Çandarlı Kara Halil’in önerisi ile Türk gençlerinden oluşan biner kişilik yaya ve müsellem adlarında iki sınıf oluşturuldu.
I. Murat’ın ilk dönemlerinde bunların sayısı artırıldı.

“Yaya ve müsellemler savaş zamanında günlük ikişer akçe alır, diğer zamanlarda kendilerine verilen çiftlikleri ekip biçerler ve vergi vermezlerdi.”

Yaya ve müsellemler XV. yüzyıl ortalarına kadar silahlı hizmette bulunmuşlar, ancak kapıkulu askerlerinin sayısı arttıkça ordunun geri hizmetlerinde nakliye, maden işletmeleri, kale yapımı, tersane gibi işlerde kullanılmışlardır.
Bu birlikler tımarlı sipahiler, akıncılar, azaplar, voynuklar, martoloslar ve cerehorlarla destekleniyordu.

Müsellem
“Osmanlı Devleti’nde, pek çok görevi yerine getiren, harp zamanlarında ordunun geçeceği yolları temizlemek, köprüleri tamir etmek ve yol açmak gibi hizmetlerle mükellef kimse.
Osmanlı ordusunun ilk maaşlı piyade birliği olup muhtemelen Orhan Bey döneminde kurulmuştur.
Buna karşılık barış zamanlarında bütün vergilerden muaf sayılıyorlardı. Zaten bu ismi bu yüzden almışlardı. Rumeli’de genellikle Hristiyan tebaadan olan müsellemlere karşılık Anadolu’da, Kuzey Afrika’da ve Orta Doğu’da Müslüman teb’â istihdam olunurdu.
Osmanlı’da köy ahalisini oluşturan kişiler arasında yer alırdı. Müsellemler halkın bütün ihtiyaçları ile sorumlulardı.”
.
.

Osmanlı Rumeli İstihbarat Teşkilatı Martoloslar

Türk savaş tarihinde “Orduyu Yöneten Sesli Ok”; Mete Han’ın ordu yönetimi.

SAHİBİNİN SESİ

.
.
.
.